تاریخ انتشار : سه شنبه 17 شهریور 1405 - 10:03
کد خبر : 13348

نقدی به یادداشت اینستاگرامی بهروز یاری/اگر قابل پیش‌بینی بود، چرا جلویش را نگرفتید؟

نقدی به یادداشت اینستاگرامی بهروز یاری/اگر قابل پیش‌بینی بود، چرا جلویش را نگرفتید؟
بهروز یاری، دارنده مدال برنز جهان و امروز مسئول آموزش انستیتو یا اندیشکده کشتی و به عبارتی یکی از مسئولان ارشد آموزش کشتی در ایران، در یادداشت اخیرش از افت نتیجه تیم ملی کشتی آزاد جوانان در رقابت های جهانی، ضعف تکنیکی، پیچیده شدن مربیگری و ضرورت عبور از «دیدن و حدس زدن» به سمت «اندازه‌گیری، تحلیل و تصمیم‌گیری» نوشته است. بخش زیادی از حرف‌هایش درست است؛ اما یک سؤال مهم وجود دارد: بهروز یاری امروز کجای این ماجرا ایستاده است؟

به گزارش صدای کشتی بهروز یاری می‌گوید روند نزولی کشتی آزاد جوانان ایران در سه سال گذشته قابل مشاهده بوده و نتایج اخیر چندان غیرمنتظره نبوده است.

اگر چنین است، سؤال اینجاست: پس شما در این سه سال چه کردید؟

اگر روند نزولی را می‌دیدید، چرا برای تغییرش کاری نکردید؟ اگر هشدار دادید و کسی گوش نکرد، چرا امروز گزارش آن هشدارها را ارائه نمی‌کنید؟ و اگر برنامه اصلاحی داشتید، خروجی آن کجاست؟

اینکه بعد از شکست بگوییم «قابل پیش‌بینی بود»، چندان هنر بزرگی نیست. هنر مدیریت این است که پیش از شکست، روند را تشخیص بدهی و جلوی آن را بگیری.

یاری از ضعف غنای تکنیکی کشتی‌گیران هم نوشته است. بسیار خوب؛ اما این سؤال مستقیماً متوجه مسئول آموزش می‌شود:

چه کسی باید این غنای تکنیکی را ایجاد کند؟

اگر مربی ایرانی امروز از نظر فنی و علمی نیاز به ارتقا دارد، پس نهادی که مأمور آموزش مربی است باید پاسخ بدهد که طی این سال‌ها دقیقاً چه کرده است؟

از «اندازه‌گیری، تحلیل و تصمیم‌گیری» هم سخن گفته شده؛ عباراتی زیبا و البته ضروری.

اما بیایید همین نسخه را درباره خود انستیتو اجرا کنیم:

چه چیزی را اندازه گرفته‌اید؟
چه داده‌ای را تحلیل کرده‌اید؟
بر اساس کدام داده، چه تصمیمی گرفته‌اید؟
کدام برنامه آموزشی موفق بوده و کدام شکست خورده است؟
چند مربی بر اساس عملکرد واقعی‌شان ارزیابی شده‌اند؟

شاخص موفقیت آموزش کشتی چیست و عدد آن امروز کجاست؟

مشکل اینجاست که وقتی بیرون از ساختار هستیم، انتقاد کردن آسان‌تر است. می‌توان با صدای بلند از ناکارآمدی مدیران گفت، از ضعف مربیان گلایه کرد و برای همه نسخه پیچید.

اما وقتی خودت وارد ساختار می‌شوی، همان نسخه‌ها باید روی میز خودت هم قرار بگیرند.

بهروز یاری سال‌ها منتقد تند و آتشین بود. امروز ظاهراً ترجیح داده با لبه کند چاقو کار کند؛ آرام‌تر، حساب‌شده‌تر و البته کم‌هزینه‌تر.

اما کند شدن لبه چاقو نباید باعث کند شدن مطالبه پاسخ‌گویی شود.

و چه طنز تلخی که یادداشت با این دو مصرع آغاز شده است:

«دیوانه‌تر از خویش کسی می‌جستم
دستم بگرفتند و به دستم دادند»

آقای یاری ؛ حالا که دستت را گرفتند و بخشی از آموزش کشتی را به دست خودت دادند، باید بگویی خودت چه چیزی را اصلاح کرده‌ای؟

نتیجه‌اش را هم نشان بده.

چون کشتی ایران امروز بیش از تحلیل‌های زیبا درباره «اندازه‌گیری و تصمیم‌گیری»، به اندازه‌گیری عملکرد کسانی نیاز دارد که خودشان مسئول تصمیم‌گیری‌اند.

 

ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰
  • نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
  • نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.