به گزارش صدای کشتی، ارمغان سه مدال در آن دو دهه، تنها همنشین شب های تاریک کشتی فرنگی شد تا غصه هایش به دل خاک بسپارد و آرزوهایش بوسه ای بر پیشانی مرگ زده باشد.

به گزارش صدای کشتی، در دهه پنجاه میلادی شرایط نامساعد حاکم بر کشتی فرنگی ایران و نداشتن تجربه کافی در تورنمنت های بین المللی هربار کشتی گیران اعزامی به رقابت های جهانی با دست خالی به میهن باز می گشتند.